W szklanej trumnie zaklęte

Lata uciekały, a Gniezno do nowoczesnego Poznania nawet się nie zbliżyło o centymetr. Śmiem twierdzić, że w biegu do nowoczesności pozostaliśmy w blokach startowych, zachłystując się historycznym jego charakterem i zapachem kadzidła sztandarowej katedry.

Wrosłam w tę ziemię, ale patrzę na nią zawsze jako przyjezdna. Marzyłam, o wielkim przyspieszeniu inwestycyjnym. Wszak nie wymyślam tu żadnej nowej teorii, ale powszechnie wiadomo, że inwestycje napędzają rozwój miasta, dają pracę mieszkańcom, podnoszą ich niską samoocenę, wzbudzają postawy obywatelskie do aktywności. Miasto wtedy przyspiesza, ludzie zaczynają mieć inne potrzeby i kulturalne i konsumpcyjne. A Gniezno przez te lata wciąż jest senne, uśpione, jak królewna w szklanej trumnie zaklęta i czekające na swojego królewicza, co pocałunkiem zmieni życie zatrzymane w kadrze.

Zmartwiłam się, jak Natalii z Pszczyny, która chce zmienić miejsce zamieszkania, odradzono na forum portalowym, nasze miasto na dom dla jej rodziny. Września, choć mniejsza bije nas w każdym calu, choć nie ma tak pięknej drogi historycznej, takich możliwości lokalizacyjnych i takiego potencjału ludzkiego. I wypowiedzi forumowiczów były szczere i proste. Natalio uciekaj, tu uśpią twoje ambicje, tu nie będziesz miała pracy, tu wszystko gra, jak w zepsutej pozytywce.

A przecież nie tak miało być, kiedy parę dziesiątek lat temu szłam z dworca ulicą Lecha mijając domy secesyjne, przechodząc Chrobrego po pięknej kostce bazaltowej, uśmiechając się do kolejarzy spieszących do lokomotywowni. Nawet butów gnieźnieńskiej Polanii od dawna nie uraczą nasze stopy, guziki to tylko z importu, a wędliny to już nie te, jakie serwowała rzeźnia przy parku. Pamiętam na Rynku fontannę. Taki paskudny wodopój zamieniony potem na gigantyczny klomb. Był beznadziejny, ale był i ludzie chętnie latem spotykali się przy nim i mieli inną radość w oczach, choć też była bieda. Ludzie mieli w oczach nadzieję, że będzie lepiej, że wszystko przed nami.

Czasami widzę tamte twarze, ale dziś zszarzałe, smutne, czas je też posunął, jak mnie. Gdzieś uciekły tamte marzenia, a rzeczywistość zweryfikowała je chybionymi decyzjami, polityką zachowawczą i strachem przez nowym i nieznanym. Bo to wszystko, co nam dano, to naparstek rozwoju. Ktoś wciąż podejmował ważne rzeczy za nas, a myśmy się starzeli i godzili się na układany przez innych własny los.

Królewna z bajki budzi się, gdy miłość dotyka jej ust, gdy czułość zwycięża wszystkie przeciwności. Bo bajki zawsze kończą się radośnie i pomyślnie. Czy nasze życie w naszym mieście może mieć bajkową puentę? Kto nas i miasto może pokochać, tak mocno, tak bardzo, bardziej niż siebie samego? Jest ktoś taki? Ciszę też można słyszeć. Dudni głęboko i nie chce przestać.