Co mi dasz dniu?

Kampania ruszyła wielka parą. Wszędzie, gdzie nie spojrzę, widać twarz najmilszego memu sercu Prezydenta Kowalskiego. Najpierw bomba poszła w górę i powaliła na łopatki bezdomnych z Pocztowej, którzy jąkali się dziękując za dobroć i troskę o ich siedlisko. Rykom i szlochom nie było końca, a wdzięczność za umowę do grudnia przyszłego roku  i dwie morgi ziemi do obrobienia, będzie pewnie niosła się długo i daleko.

Mój kochany Prezydent myśli o wszystkich i spać po nocach nie może, bo wciąż sprawy gnieźnian leżą mu na sercu. Dzień po dniu, minuta po minucie do wyborów ma zaplanowaną do perfekcji pomoc mieszkańcom i wychodzi im w spotkaniach naprzeciw, jak na prawdziwego dobrego gospodarza przystało. To jest cudownie zaplanowana kampania.

Wszak znakomity włodarz musi mieć znakomitą kampanię. Zasługuje na to i obywatele też na tym skorzystają. Budka Suflera, straszny Kowalski ze "Strasznym Dworem", skórka chleba dożynkowego z tegorocznej mąki, kapusta od działkowców, zapadną nam  na długo w sercach, jako wspaniałe prezenty finiszu tej kadencji.

Ale to nie wszystko! Nie myślcie sobie, że Prezydent spocznie na laurach. Już prawie, już za chwilę oddany zostanie blok generujący mieszkania socjalne. To najbardziej pożądane dziecię mojego Prezydenta, okupione ciężką pracą tworzenia i rzeźbienia. Efekt jest znakomity. Jak znam Prezydenta będzie następny, który zaszokuje wszystkich przeciwników. Właśnie zaprzyjaźniony ślusarz pilnie ostrzy nożyce do przecięcia wstęgi na otwarcie. Wiem, bo spieszy się bardzo, a nożyc będzie sporo.

Mój Prezydent myśli o najmniejszych, nie dziwota, bo rok szkolny się rozpoczął. Były wyprawki szkole dla dzieci, była uroczysta akademia w "piątce". Gdyby nie zdjęcia w Informacjach Lokalnych, nie wiedziałabym, że tak mu pięknie i do twarzy w kapitańskiej czapce. A że zawsze na widok marynarza miękły mi kolana, to i ten obraz rozgrzał mnie na sercu. Jak dobrze, że jest ktoś, komu zależy na nas, od małego do starego.

Moja mama już nie może się doczekać, kiedy Prezydent Jacek pochyli się nad najstarszymi w mieście. Koncerty rockowe już nie na jej uszy, a na wieczorną operę nie pójdzie, bo się boi po ciemku chodzić. Ale znając pomysłowość sztabu prezydenckiego, na pewno matkę zatka z wrażenia, bo oprócz szczepień przeciwko grypie, ma też inne potrzeby. A Prezydent myśli o starszych serdecznie i na pewno czymś miłym ich zaskoczy.

Nie dam złego słowa powiedzieć o Prezydencie. Stara się, jak może. Efekty widać i na pewno duma go rozpiera, że nigdy dotąd nikt, tak wiele nie zrobił dla tak wielu. Przecież nie wszyscy chcą wielkich inwestycji, rozmachu i nowoczesności. Chcą mieć święty spokój. Wsiąść w autobus, pojechać nad Wenecję i usiąść na ławeczce i nakarmić łabędzie. Pogodzili się z myślą, że dzień jest podobny do dnia i pełen uśmiechu prezydenckiego.