Impresje (spoza) domu

Edynburg jest miastem, które trzeba kochać. Szkocja jest krajem zamków, wzgórz, klifów i gór, które trzeba kochać. Student z gatunku humanistycznego niekoniecznie musi:  kochać ciężką pracę fizyczną, przemysł wiertniczy. Ale może być ona znośna, czy miejscami satysfakcjonująca. Mimo wszystko, po wakacyjnym pobycie w charakterze gastarbeitera, postanowiłem wrócić do Gniezna. Pech chciał, że na Gniezno naciąłem się de facto w weekend. A w ubiegły łykend się działo. Ciężko było wracać do domu (tylko w jakim znaczeniu?).

Niestety odsypiałem Kuczkowskiego i ponoć hipnotyzującą, bluesową steel gitar, na gnieźnieńskich "Pretekstach". Po solidnym śnie trafiłem na tętniący życiem, pełen wrzawy i powakacyjnej energii Młyn. I trzeba przyznać, że był to młyn na moje słowiańskie tęsknoty na jej królewskich wyspach. Jak trafnie śpiewa Muniek, w szkołach zaczynają się pewne rzeczy, rzeczy inne rozpoczynają się w knajpach. W rzeczy samej jest tłoczno i duszno i w rzeczy samej kończy się o świcie. Na Młyn przyjdzie jeszcze czas, ale teraz wypadałoby wspomnieć, że jego rola w gnieźnieńskim życiu nie-zawodowym, jest nie do przecenienia.

Sobota. Dzień, w którym można było poczuć namiastkę Edynburga. W Gnieźnie  się działo. Zacząłem niewcześnie (niestety nie docierając na Mixera i Strumyka) od spektaklu Gramonta. "Terminus A Quo" i "Ziemia Jałowa" były mocnym rozpoczęciem wieczoru. Szczególnie od strony ruchowej, postaci były intrygujące, każdy ruch trafiał w swój moment i miejsce, aktorzy byli niezwykle sprawnymi instrumentalistami swoich ciał - nie było mowy o żadnych fałszach. Przejmujący tekst Elliota. Wcześniej pojawił się aktor Malicki w lekkiej i zabawnej interpretacji Krzyckiego. Później rozstrzygnięcie konkursu, oklaski, na scenie szacowne jury i uśmiechy laureatów.

Po 'Pretekstach', gratulując Piotrowi Wiśniewskiemu, mijając zaopatrujących się w podróż aktorów "Terminusa", mijamy... Jorgasa Skoliasa. Nie dostrzegłem wcześniej żadnych plakatów reklamujących jego koncert. Myślę sobie: "to kolejny przejaw edynburskiej aury, gdzie po ulicach chodzą ludzie-artyści'. Będąc wierny swej natrętnej i dociekliwej naturze, nie omieszkałem do Jorgasa dobić i porozmawiać. Jak się okazało towarzyszyło mu dwóch pozostałych synów Hellady (m.in. Antymos Apostolis), zresztą w bardzo dobrym, bo sobotnim nastroju. Opowiadam mu o swojej nowej, neofickiej miłości do stolicy Szkocji, mówię, że gdyby nie w Zgorzelcu, lecz "Edim", przyszłoby mu się urodzić, to z jego talentem słyszelibyśmy o nim tak, czy owak. Wchodzi nutka żalu, że nasi artyści nie mogą zaprezentować się bliżej światowego centrum, mimo że my znamy Mogwai, Annie Lennox, Seana Connery  i w ogóle. Skolias z uśmiechem mówi: "ale po co nam to? Po co nam to?". Rozumiem go i uśmiecham się -  "mądry gość".

Trafiam do lokalu, gdzie spotkali się poeci. Jeśli Gniezno, to miasto poetów, to tradycja Rimbaud czy Verlaine - zobowiązuje. Rozmowy ze Strumykiem, a przede wszystkim Dawidem Mejerem, którego tomikiem poezji później się zaczytuję, wpisują się mocno i głęboko. We mnie.

W telefonie mówią, że w Młynie (a nie mówiłem?) grają Muchy. Ale jakoś nie kocham bzykaczy z Wildy, więc odpuszczam. Za chwilę telefon pisze mi, że w Lokomotywie jest impreza drum'n'bassowa. Ale dziś w mej duszy rozbrzmiewają inne dźwięki, może równie połamane co d'n'b, ale mniej głośne. Jakoś nie udaje się trafić do domu. Poranny spacer i skąpany w najwyższej klasie jesieni park miejski, jest cudownym, melancholijnym punktem wycieczki po Gnieźnie. Spotykam Dawida Junga, gratuluję mu. Wybieram się na naprawdę dobry, może nieco zbyt koktajlowy koncert Skoliasa. Nie położył mnie na ziemię, jak to co zrobił z Bronkiem Dużym dwa lata temu. Ale jest bardzo przyjemnie.

Późnym wieczorem, trafiam na pusty dworzec gnieźnieński. Kasy zamknięte - od nie pamiętam kiedy, fasada zsocrealizowana - od nie mogę pamiętać kiedy. Myślę sobie, że przyjemnie jest tu wracać. Że Gniezno, może być przyjemnym, ciekawym miastem muzyki i poezji. Piękna i aktywności. Że te "kilka nocy poza domem" (tak, lubię Tomasza Piątka), ale w domu, były strasznie inspirujące. Po paru minutach spóźnienia przyjechał pociąg.