Honor złodzieja

 Dla wielu z nas to symbol wiary, nadziei i miłości. Symbol związany z osobą tego, który potrafił w latach ateizacji łączyć naród w jedną wspólnotę.

Zastanawiam się nad jednym: czym kierował się złodziej, czyniąc ten haniebny czyn. Jest  wiele powodów sięgania po cudze mienie: bieda, bezrobocie, chęć łatwego i szybkiego ustabilizowania swojego życia, pragnienie bycia bardzo bogatym, okazja, którą trzeba łapać, bo ucieknie, kradzież dla sportu, pragnienie doświadczenia wzrostu adrenaliny. Wszystkie te przyczyny wypływają jednak z tego samego źródła: iluzji niedoboru i wynikającej z niej obsesji posiadania. Czasem obrotniejszy złodziej wyręcza się pospolitymi złodziejaszkami, którym obiecuje podział w zyskach, byle wykonali zadanie za niego. To już prawie jak kradzież zorganizowana i przygotowana w detalach.

Jestem ciekawa, jak czuje się ten przestępca wiedząc, że cała Polska szuka pierścienia, że w każdej gazecie jest jego zdjęcie przemawiające obliczem Matki Boskiej i narodowym orłem.

Czy taki złodziej czuje coś  innego, poza zadowoleniem z przedmiotu kradzieży? A może ma jakieś ludzkie, niezabite do końca cechy i odda pierścień po cichu, by mu nie ciążył na sumieniu do ostatnich swoich dni? Jest wina i jest kara. Nikt nie ucieknie przed jej wymierzeniem, jeśli tego nie zrobi wymiar ziemskiej sprawiedliwości. Będzie boleć wnętrze i tak do ostatniej godziny życia. Potem jeszcze bardziej i bardziej. Jeszcze jest czas, by to zmienić i stać się dobrym człowiekiem. Wszystko w twoich rękach złodzieju, i pierścień i życie i honor.