Tatusiu dlaczego nie przyszedłeś!!!

W piątkowe popołudnie miałem zaszczyt oglądać wspaniałe przedstawienie. Artystów było blisko 20, a każdy z nich prześcigał się w coraz to bardziej emocjonalnym podejściu do swojej roli. Było widać, że wszyscy aktorzy z niecierpliwością czekali na ten wielki dzień, że był on zwieńczeniem trudu i znoju przygotowań.

Tak samo emocjonalnie reagowała widownia. Oklaski, uśmiechy, a nawet łzy... Nie jedno wymalowane ale i nienaruszone malunkiem oko tego dnia się "spociło". Zwłaszcza kiedy na scenę występował ICH AKTOR.

I ja, kiedy zobaczyłem swojego, a właściwie swoją aktorkę i posłuchałem tego co ma mi do powiedzenia - też  bardzo się wzruszyłem. Bo przecież moja aktorka, ustami poety tak pięknie mówiła

najpierw o swojej mamusi...

Jest jedno tylko serce,
spośród serc wielu tysięcy
i bije wciąż nieprzerwanie i kocha najgoręcej.
To serce naszej mamy, najlepsze na całym świecie
i nigdy już takiego serca nie odnajdziecie.
W każdej życia godzinie, zapamiętaj to sobie,
jej serce bije dla Ciebie i myśli tylko o Tobie.

a potem o tatusiu

Lubię chodzić z tatą do kina,
bo w kinie o wszystkim się zapomina!
O brzydkiej pogodzie na dworze,
o bolącym zębie i o złym humorze.
Gdy siedzimy tak na sąsiednich fotelach,
nie wiem czy to dzień powszedni, czy niedziela
i nie liczę godzin ani chwil, tylko bardzo, bardzo chcę,
żeby jak najdłużej trwał ten film.

Tak, tymi wspaniałymi artystami były dzieci z przedszkola - moja córeczka też. Wzruszoną widownią natomiast ich rodzice.

Ale nie tylko o tym chcę dziś powiedzieć. Chcę powiedzieć jeszcze o spojrzeniach małych artystów. Kiedy mówili wiersze, wpatrywali się w tą najważniejszą lub tego najważniejszego. I nie mogę sobie nawet wyobrazić co by było gdyby....

...na widowni nie było żadnego z rodziców.

Każdy z nas widział przynajmniej kilka amerykańskich filmów, w których pojawia się ten wątek. Oto ważne w życiu dziecka przedstawienie (ważny mecz, koncert.... ). Syn albo córka spogląda przez opuszczoną kurtynę na scenę, a tam zarezerwowane dla mamy lub taty miejsce jest puste. Puste jest przed i po rozpoczęciu przedstawienia. Puste jest także wtedy, kiedy całkowicie zrezygnowane dziecko wchodzi na scenę i rozpoczyna swoją kwestię.

I właśnie w tym momencie z impetem otwierają się drzwi wejściowe i na salę wbiega zziajana, spocona matka (zziajany, spocony ojciec), która (który) biegnie szukając wolnego miejsca..... Wtedy dziecko opanowując wzruszenie i z radością wpatrzone w najważniejszą na świecie osobę rozpoczyna występ.

I to jest optymistyczny scenariusz.

I mnie na początku ubiegłego tygodnia wydawało się, że jeśli mnie na przedstawieniu córki nie będzie, nic się przecież nie stanie. W piątek całkowicie zmieniłem zdanie.

Nie ma znaczenia jakim kosztem: biorąc urlop, zwolnienie lekarskie, prosząc pracodawcę o szybsze zwolnienie. Trzeba być. Uszanować trud dziecka, jego zaangażowanie. Być aby potem podziękować, przytulić, pogratulować.

A na naszą starość, tych dzieci będzie dokładnie tyle, na ile zasłużymy sobie jako rodzice swoim postępowaniem. Ilością spędzanego z dzieckiem czasu, bliskości, miłości...