Marsz po szpik

4 panie i dwóch panów pognało do przodu z taką prędkością, jakby to było jedno, a nie cztery okrążenia wokół gnieźnieńskich Łazienek. Przy 3 kółku prosiłem Boga o siły i aby idący za mną zawodnik mnie nie zdublował. Udało się. 3 minuty później on kończył, a przede mną było jeszcze 20 minut marszu.

O czym piszę? O Mistrzostwach Powiatu w Nordic Walking, które odbyły się 11 września 2011 r. Imprezę współorganizowali: Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej i Starostwo Powiatowe. Pogoda dopisała (niestety) tego dnia wyjątkowo. Żar lał się na odsłoniętych odcinkach z nieba w  niemiłosierny sposób. A przecież można było posiedzieć w domu, pooglądać telewizor a właściwie telewizyjne programy, zadbać o spokój i wygodę ukochanego ciała.

Po co więc ten marsz? Z trzech zasadniczych powodów.

Pierwszy, najważniejszy sprowadza się do słów "DRUŻYNA SZPIKU". Jestem wpisany do rejestru dawców szpiku. Próbuję honorowo i systematycznie oddawać też krew jako dawca z grupą zero Rh minus. Postanowiłem więc tym marszem pokazać, że są na świecie ludzie, którzy zjednoczyli się wokół pewnej wspaniałej idei i że z dumą do tej nieformalnej grupy przynależę. Ta grupa to "DRUŻYNA  SZPIKU". Postanowiłem tym marszem pokazać, że jest na świecie, w Polsce, w Gnieźnie wiele osób, które bardzo nas potrzebuję, które liczą na nasze serce, które czekają abyśmy oddali im kawałek siebie. Abyśmy przez oddanie im kawałka siebie pozwolili im dalej ŻYĆ. Żyć dla siebie samych, żyć dla mężów, żon, dzieci..... Postanowiłem marszem w skwarze pokazać, że szczęściarz, który zostanie dawcą szpiku będzie miał rzadką okazję żyć w dwóch ciałach. Nie tylko egoistycznie dla siebie, ale też dla tego drugiego.I warto było iść. I warto było wylać litry potu. I warto było wejść na metę marszu jako ostatni zawodnik. Dzięki temu nie tylko przedłużyła się fajna impreza, ale też czerwona koszulka z napisem DRUŻYNA SZPIKU była świetnie widoczna dla uczestników, a dzięki mediom dla widzów.

Drugi powód to córeczka. Bardzo chciała dostać prawdziwy medal. Dzielnie tacie kibicowała i medal rzeczywiście dostała (na szczęście organizatorzy przewidzieli pamiątkowy medal dla każdego uczestnika). Jeszcze bardziej chciała otrzymać puchar. I to marzenie się ziściło, ale ono wynikło już tylko z przypadku, ponieważ wystartowało tyle osób ile było miejsc na podium.

(Z tym pucharem wyszła zabawna historia. Znajomy z Bydgoszczy kiedy przeczytał napis i zauważył, że supermarket "Piotr i Paweł" włącza się w Gnieźnie w organizację zawodów sportowych. Musiałem tłumaczyć, że nie idzie o supermarket "Piotr i Paweł", ale Piotra senatora Gruszczyńskiego i Pawła Posła Arndta. Musiałem też tłumaczyć, że nie należą do Caritasu, ale do Platformy).

Po trzecie poszedłem też dla swojego tłuszczyku, aby pamiętał, że nie może się czuć zbyt pewnie. Bo w życiu wiele się zmienia.

No i po ostatnie warto było uczestniczyć w marszu aby poznać wielu wspaniałych ludzi i aby od prowadzącego dowiedzieć się, że nie jest to Nordic Walking ale Nothing Working a od włodarza powiatu, że mężczyźni są zadowoleni bo to jedyna okazja aby trzymać w ręce dwie laski (co by to nie znaczyło).