Upomnik

Na mój skromny apel Pan Prezydent Gniezna i Pan Starosta (zaczynam od gospodarzy, choć niezgodnie z protokółem) oraz Pan Senator, Panowie Posłowie, liczni Radni...

... nie zechcieli zareagować. Nie powinienem mieć wątpliwości tylko cholerną pewność, że nikt palcem nie kiwnie w tak błahej (?) sprawie. Parlamentarzystom to nawet się nie dziwię. To początek kadencji i muszą zarezerwować odpowiednie terminy w sądach, by sprawy w nich nie uniemożliwiły im całkowicie pracy. A przecież najpierw trzeba znaleźć jakieś papiery, coś  powiedzieć, by był powód do pozwu. Choć, przy takiej biegłości jaką już w tej materii zdobyli, to drobiazg do załatwienia w każdej chwili.

Największy zawód spotkał mnie ze strony gospodarzy. Przecież sprawę można było szybciutko zamknąć. Wystarczyłby sygnał od Prezydenta, że w żadnym razie nie da odebrać gnieźnianom marzeń o najwspanialszej fontannie w tej części Europy i nie pozwoli postawić pomnika. Pan Starosta też mógł przesłać mail: "Niech sobie Pan odpuści. My-Powiat nie damy ani grosza, bo to nie nasza koncepcja".
Zrozumiałbym, naprawdę. A tak to wiszę w próżni ciszy i zastanawiam się czy nie spieprzyłem sprawy. 
Mogłem, może nawet powinienem to przewidzieć. Do myślenia powinien mnie skłonić przypadek z kotylionem.

Rok temu, będąc w pewnej delegacji składającej kwiaty w Dniu Niepodległości, przed uroczystością przypiąłem sobie biało-czerwony kotylion. Uważałem pomysł kontynuowania tej dawnej polskiej tradycji za bardzo dobry. Przy pomniku okazało się, że nikt inny nie doszedł do takiego wniosku. Lekka konsternacja, ale przecież nie zdejmę barw narodowych. To by było jak zdrada. Na duchu podtrzymały mnie harcerki asystujące przy pomniku, u których dostrzegłem też biało-czerwone kotyliony. W tym roku wybierając się, by złożyć kwiaty pod pomnikiem, też wpiąłem kotylion. Myślę sobie, po roku może już się trochę przyjął. Niestety, byłem sam. Nawet harcerki znikły.

A przecież to bardzo dobry, a może i pożyteczny zwyczaj. Po uroczystości zauważyłem menela śpiącego na ławce pod kościołem. Przy słoneczku, które tego dnia świeciło, mogło mu się zdawać, że to jeszcze lato. Może nawet podczas grania hymnu otworzył oczy? Ale co zobaczył? Pan Burmistrz, delegacje, czyli kolejna uroczystość pod pomnikiem. Może to 15 sierpnia, może wrzesień? A gdyby taki Burmistrz miał kotylion, być może zaświtałoby mu (naszemu zmęczonemu obywatelowi) w głowie, że to już listopad i trzeba poszukać sobie jakiejś przytulnej ciepłej norki. Może uchroniło by go to na przykład od przeziębienia.

Dobra, z pomnikiem mi nie wyszło. Większą część winy biorę na siebie, ale...

Upomnik I

O Lecha pamięci pieśń to być powinna
Lecz hołdu nie będzie z dość prostej przyczyny
Nieważna legenda Religia już inna
Nie ma już Lechitów wśród ludności gminy

Choć wybrałeś ziemię po której stąpają
A gród jeszcze niektórzy twoim zwą imieniem
Na pomnik dla ciebie złotówki nie mają
Protoplastę rodu skrzętnie kryją cieniem

Ty co duchów przodków jesteś emanacją
Mniej wyrozumienie nad potomnych racją
Proste są powody ich braku pamięci
Kto komu przyłoży - to ich teraz kręci

... proszę, postawcie SOBIE pomnik Lecha.