"Chcemy pomagać"

Kto mieszka w Domu Pomocy Społecznej w Mielżynie?

Dom Pomocy Społecznej w Mielżynie jest to ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie. Przebywają w nim dzieci i młodzież, ale są też wychowankowie mający powyżej osiemnastego roku życia. Dom prowadzony jest przez siostry Dominikanki. Wychowankowie podzieleni są na grupy - są dzieci leżące i bardziej sprawne.

Hasło, które przyświeca tegorocznym obchodom święta wolontariatu brzmi "Wolontariat - to mi się opłaca". Co daje wolontariat?

Jestem wolontariuszem od trzech lat. Wolontariat dał mi przede wszystkim życie. Wcześniej, zanim trafiłam do Domu, chciałam koniecznie pomagać innym ludziom. Jak znalazłam się wśród tych dzieci, to poczułam że jestem komuś potrzebna. Na pewno jestem szczęśliwsza myśląc, że mogę żyć nie tylko dla siebie, ale też dla innych; że mogę dać siebie innym. To, że mogę kogoś uszczęśliwić jest dla mnie najcudowniejszym uczuciem na świecie. Nie wyobrażam sobie mojego życia bez wolontariatu i myślę że tak zostanie, że zawsze będę miała możliwość pomocy innym

Dzisiaj odbyło się ślubowanie, podczas którego zostałaś oficjalnie przyjęta do grona wolontariuszy. Czy takie ślubowanie jest tak naprawdę potrzebne?

Tak, moim zdaniem jak najbardziej. Najpierw pomagamy przez okres pół roku, czy rok, a później odbywa się to uroczyste ślubowanie, które jest jakby przyrzeczeniem, że my dalej będziemy pomagać i że jesteśmy świadomi tego dlaczego pomagamy.

Dlaczego zdecydowałaś się zostać wolontariuszem?

Już od dawna chciałam komuś pomóc. Dom Pomocy Społecznej w Mielżynie jest miejscem dosyć specyficznym, bo tam są dzieci które w większości nie mają rodzin. Właśnie my - wolontariusze - zastępujemy im tę rodzinę. Na początku jechała tam z taki nastawieniem, że mogę komuś pomóc, a teraz tak naprawdę więcej otrzymuję od tych dzieci, aniżeli im daję.

Na czym polega wolontariat w Domu Pomocy Społecznej w Mielżynie?

Ja jestem na grupie leżącej, więc przede wszystkim tam karmimy dzieci, pomagamy im się umyć| zęby, buzie. Ale przede wszystkim jesteśmy tam po to, żeby spędzać z nimi czas, żeby poczytać im bajki, potrzymać za rękę, przytulić, po prostu żeby z nimi być.

Był może moment załamania, chwila w której powiedziałaś "nie dam rady"?

Był. Może niekoniecznie ze względu na cierpienie tych dzieci, bo ja w tych dzieciach już nie widzę tego cierpienia; ono jest fizyczne, ale dla mnie to są normalni ludzie, tylko nie potrafią mówić - tak jest akurat na mojej grupie. Były takie momenty załamania, podczas których zastawiałam się czy w ogóle jest sens przyjeżdżać do ośrodka. Ale oczywiście one mijały. Jeśli jest się wytrwałym to one zawsze miną.