Uzależnieni od internetu?

Specjaliści oceniają, że liczba osób, które są uzależnione od internetu ciągle wzrasta i staje się większa nawet od liczby uzależnionych od narkotyków, produkowanych na bazie maku. To zatrważająca informacja.

Ludzie, których można podejrzewać o uzależnienie od internetu, zachowują się jak alkoholik, któremu odebrano kieliszek. Stają się rozdrażnieni i źli, kiedy na chwilę muszą się oderwać od przeglądania stron internetowych, bądź od sprawdzania poczty elektronicznej. Zdarza się, że nawet sen w nocy się nie liczy, bo znajomi przesiadują na czatach, czy innych komunikatorach. Internet, to także właściwie nieorganiczony dostęp do filmów, muzyki, gier - więc jak tu odmawiać sobie przyjemności? Zapytałam dziś o to młodszych Gnieźnian.

Ja nie jestem uzależniony - mówi nastolatek Mariusz - nie czuję potrzeby ciągłego siedzenia przed komputerem. Codziennie zajmuje mi to może z dwie, albo trzy godziny - to tyle co nic.

W rozmowę wtrącił się kolega Mariusza - Kuba. On buja, proszę pani - zaśmiał się - co do niego przychodzę, to siedzi przy komputerze i gada z panienkami. A jak chcę go na piłkę wyciągnąć, to ciągle słysze tylko "za chwileczkę" - Kuba rozbawił się na dobre. A Ty, Kubo, nie masz internetu? - no mam - wyjaśnia Kuba - ale jakoś mnie nie ciągnie. Jak będę chciał "wyrwać" panienkę, to pójdę na dyskotekę.

Praca przy komputerze może "kusić" użytkownika do tego, by oprócz zajęć obowiązkowych, pobuszować sobie po stronach, czy porozmawiać ze znajomymi przez internet. Ja siedzę przy komputerze prawie 8 godzin w pracy - mówi Tomasz - i faktycznie zanudziłbym się, gdybym tylko pracował. To nie tak, że to kusi, ale, kiedy włączam sprzęt, to odpala mi się komunikator i od czasu do czasu ktoś się włączy na pogaduszkę. Oczywiście rozmawiam wtedy, kiedy szef nie widzi - ale staram się to robić rzadko.

Napotkane nastolatki Iza i Ania uważają, że bez internetu nie byłoby łatwo. Nie wyobrażam sobie dnia bez netu - mówi Iza - zawsze jest z kim pogadać, pośmiać się. A w realnym świecie, to ciągle te same osoby. A przyjaciele się nie liczą? - zapytała oburzona Ania. Oj, liczą najbardziej, ale jak chcę pogadać z przyjaciółką, to właściwie mogę zawsze - tłumaczy się Iza - a w necie można poznać nowych ludzi. I co z tego, że z daleka. Ogólnie jest fajnie. Ja bardzo często gram w super gry online.

Moje pytanie podsłyszała pani Maria, mama 15-letniego Oskara. Wie pani, ja jak widzę, że syn siada do komputera, to cierpnę - mówi rozżalona kobieta - jak przychodzi ze szkoły, to od razu słyszę z jego pokoju "klik, klik". Wiem wtedy, że do wieczora, albo i dłużej mu zejdzie. Najlepiej, to nie jadłby, nie pił, tylko "klikał". Nie mogę tego opanować. Młodzi ludzie odrywają się za często od rzeczywistości przez to - grają w te głupie strzelanki, a później wychodzą na ulicę i robią podobnie.

Moi rozmówcy poniekąd udowodnili mi, że od internetu można się uzależnić. Kiedy widziałam wypisane na twarzy emocje młodych ludzi, opowiadających o siedzeniu przed "kompem" - byłam lekko przerażona. Zachowywali się, jakby opowiadali o nieziemskiej przyjemności danej nielicznym. I wlaściwie nie wiadomo, kiedy przekracza się tę cienką granicę, gdy można powiedzieć "jestem uzależniony/uzależniona".

Warto porozglądać się wokół siebie - może ktoś bardzo bliski czeka na uśmiech, a nie na to by znów usłyszeć, z sąsiedniego pokoju,  "klik, klik" ?