Wspomnienie sprzed 30 lat

Wtorek, 13 Grudnia 2011, 09:30 | Autor: Kinga StrzelecJeśli klikniesz na ten link wylistujesz wszytkie wiadomości których autorem jest Kinga Strzelec

Wywiady: Społeczne, Region / Gniezno

Wyświetleń: 483 | Komentarzy: 0 | Dodano nowe komentarze - odśwież

Mija 30 lat od wprowadzeniem stanu wojennego przez generała Wojciecha Jaruzelskiego.

Był to szok, przede wszystkim szok, bo telefony były wyłączone. Rano człowiek się budzi, jak już wszyscy mówią, nie było Teleranka, miałem małe dzieci. Brak połączenia ze światem. I co dalej? Co chwilę przemówienie Jaruzelskiego. I pierwsza decyzja - udanie się do siedziby Solidarności. Tam się zaczęliśmy schodzić, rozmawiać, zastanawiać się. Już napływały do nas informacje, że część osób z naszego rejonu jest internowana, że nie ma ich w domu. I pierwsze co, to decyzje były o udzielaniu pomocy tym ludziom, o dowiedzeniu się w ogóle gdzie przebywają. Także byliśmy stałymi gośćmi u ówczesnego Prezydenta Miasta, Henryka Jasińskiego. I tam po prostu oczekiwaliśmy na wieści o tym co dalej, co z kolegami. Po jakimś czasie je uzyskaliśmy, i później kolejne nasze zastanawianie się co robić. Padła decyzja o tym, żeby przejść do podziemia, żeby coś robić, żeby coś drukować, żeby zbierać pieniądze, żeby pomagać rodzinom osób internowanych, zatrzymanych. Takie były początki.
Dziwnym trafem przejęcie naszej siedzimy przez prezydenta nastąpiło dopiero dwa dni po wprowadzeniu stanu wojennego, to był dla nas luksus. Także część rzeczy udało nam się uratować, przechować, ale nie wszystko. Dużo rzeczy zostało zabranych przez służby bezpieczeństwa, a część musieliśmy oddać - na tę okoliczność jest stosowny protokół, który my podpisywaliśmy z prezydentem, na przekazanie sprzętem jakim tam dysponowaliśmy. Ponadto wszyscy, którzy wówczas działali i decydowali się na przejście do podziemia na działalność, to po prostu gdzieś chowali różne materiały u swojej dalszej rodziny czy znajomych, bo byliśmy narażeni i mieliśmy przeszukania w mieszkaniach, w pracy. Udało się, że nic nigdzie u nikogo nie znaleziono i grupy, która redagowała, drukowała też nie namierzono i nikt z tego tytułu nie miał sprawy sądowej i więzienia.
Największe wsparcie tutaj mieliśmy ze strony kościoła, a szczególnie od ojców franciszkanów. Tam było miejsce dla nas, dla działaczy podziemia, tam się spotykaliśmy nie tylko 13. każdego miesiąca na mszy za ojczyznę, ale również odbywały się takie nasze spotkania, rozmowy, ustalenia gdzie i kto potrzebuje jakiejś pomocy. Był to okres kiedy też napływały dary do kościoła i tą drogą po prostu mogliśmy pomagać rodzinom. Ale też zbieraliśmy pieniądze w zakładach pracy, co oczywiście miało swoje odbicie później w różnych meldunkach. Ja się tego dowiedziałem niedawno, dwa - trzy lata temu, gdy uzyskałem dostęp do swojej teczki w IPN. Lektura ciekawa, czasami humorystyczna, czasami zatrważająca. Myślę, że tutaj jeszcze z tamtych czasów wiele rzeczy, również kolegów którzy ze mną współdziałali jak Roman Paluszak, Bonifacy Kabaciński, na wystawie będzie pokazane.

Marek Kosmala
Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich, Starostwo Powiatowe w Gnieźnie

Czytaj także

"Nie przekroczyłem tej granicy, po której mogliby mnie zatrzymać"

Marsz w 30. rocznicę stanu wojennego

Lekcja żywej historii

"Społeczeństwo powinno wiedzieć wszystko"

Marsz Patriotyczny

Plany Miejskiego Ośrodka Kultury

Trwa ładowanie...

Pokaż kolejne artykuły

Tagi

• obchody 30. lecia stanu wojennego, stan wojenny, Marek Kosmala

Poprzedni tematNastępny temat

Nie dodano jeszcze komentarzy do tego artykułu