Wigilia u mamy

Do dzisiaj lubię słuchać jak moja mama opowiada o przygotowaniach do Wigilii i o samym tym szczególnym dniu w jej rodzinnych stronach, czyli na Wołyniu. Choinkę obowiązkowo ubierało się 24. grudnia. Zawsze "oprawiał ją" mój dziadek. Babcia natomiast kierowała dziećmi, które ją przyozdabiały. Największe pożądanie budziły cukierki, duże, czekoladowe i w kolorowych papierkach. Z tych papierków skrupulatnie rozprostowanych, które leżały od poprzednich świąt sprasowane w jakiejś książce, babcia wyklejała śliczne ozdoby, mające uczynić dom bardziej przytulnym. Ich zdobycie wymagało jednak podróży aż do Lwowa słynącego z wyrobów cukierniczych. Dziadek mówił, że choinka musiała być dziełem sztuki.

Do wieczerzy siadała cała trzypokoleniowa rodzina. Po opłatku i życzeniach zaczynali posiłek od barszczu. Świetny - z zakwaszonych buraków z dodatkiem uszek. Mistrzostwo gospodyni mierzyło się wielkością i kształtem tych uszek, czym mniejsze i zgrabniejsze tym większy kunszt. Okazuje się, że karp nie był wcale popularny w owych czasach, tym bardziej śledzie, co było logiczne, bo przecież Wołyń daleko od morza. Częściej na stole pojawiał się sandacz i faszerowany szczupak. Ciasta babcia piekła na blachach i to podobne jak w Wielkopolsce, czyli sernik, struclę z masą pistacjową i z makiem. Oczywiście pierniki pieczone były na początku grudnia. Na koniec kompot z suszu no i słynna kutia, czyli potrawa z maku, miodu i pszenicy. Moja babcia ze strony ojca, która pochodziła z Wielkopolski serwowała na deser rozmoczoną w mleku bułkę z makiem. Z Wołynia pochodzi też pastiła, czyli ciasto ze zmielonymi migdałami i cynamonem.

Dla dzieciaków cudownym przeżyciem jest moment rozdawania prezentów. Mama do dzisiaj wspomina jak dziadek wnosił snopek zboża, który po przecięciu powrozu rozpościerał się na podłodze, a najmłodsi wybierali wypadające z niego słodycze, orzechy i niespodzianki.Po wieczerzy wszyscy siadali i śpiewali kolędy, a przed północą dziadek zaprzęgał sanie i rodzina jechała na pasterkę do Porycka. Następne dni, a szczególnie w drugie święto podobnie jak tutaj wszyscy się odwiedzali. Zresztą na Kresach Boże Narodzenie trwało długo, bo przecież grekokatolicy i prawosławni obchodzą je dwa tygodnie później.

Dziś z Kresów zostały głównie wspomnienia, a w czasie Bożego Narodzenia wspomnienia dobre. Życzę więc Państwu dobrych świąt. Żebyście mogli  je spędzić wśród najbliższych, wśród Tych, którzy Was kochają. Pamiętajmy też, że dla Nas - Wielkopolan to czas świętowania niepodległości, którą przynieśli nam Powstańcy Wielkopolscy w 1918 roku. Zachęcam wszystkich, by po odejściu od wigilijnego stołu świętować te radosne chwile na ulicach naszego miasta, a w szczególności 28. grudnia o godzinie 17.00 na deptaku, gdzie będziemy mogli doświadczyć atmosfery tamtych dni.