Prawo do szczerości i zaufania

Szczerość w polityce? Czy ona w ogóle istnieje? Czy istnieją politycy, którzy tak naprawdę są szczerzy? Wielu stosuje socjotechniczne zabiegi wizerunkowe, po to, aby utwierdzić wyborców o rzetelności, kompetencji i trosce o ich życie, dobrobyt i rozwój.
Większość osób ze świecznika władzy uprawia lawirowanie pomiędzy szczerością, a półprawdami. Potrzebują bowiem sukcesu politycznego lub codziennego umacniania tego, nad czym pracowały grupy wsparcia jednostki tzw. public relations.

W wywiadzie Pana Prezydenta Jacka Kowalskiego, udzielonym Ramzesowi Temczukowi na portalu Gniezno.com.pl, padły słowa:
"Chciałbym, aby mieszkańcom żyło się coraz lepiej w piękniejącym nowoczesnym mieście. Nie chciałbym zawieść niczyjego zaufania. Pragnę być prezydentem wszystkich gnieźnian i każdego dnia wymagać od siebie, mając świadomość, że wszystko zawsze można zrobić jeszcze lepiej"
Z tymi słowami zgadzam się w 100%! Zaufanie jest podstawą wszelkich działań, sztuki tworzenia, a budowane winno być na szczerości.

Zofia poprzeczkę stawia sama sobie bardzo wysoko. Taka już jestem. Albo robię coś do końca dobrze, albo za nic się nie biorę. Ponieważ w stosunku do siebie jestem wymagająca, mam prawo od innych wymagać tyle samo. Przez lata nabyłam pewien wachlarz praw: prawo wyborcze, prawo do szczęścia, prawo do oddychania, prawo do siedzenia pod miotłą, prawo do szczerości, prawo do oceny i prawo do zaufania.

Tak już mam, że zawsze wyczuwam siódmym zmysłem szczerość wypowiedzi, nić zaufania i dobrą wolę. Dlatego mam wiarę, że słowa, jakie padły z ust Pana Prezydenta zbudują stabilizację, spokój i zaufanie dwustronne, również dla Zofii. No bo tak sobie myślę, że jeśli Pan Prezydent publicznie deklaruje, że nie chce zawieść niczyjego zaufania, to chyba mojego też? Obiecał i tym samym zobowiązał się dotrzymać słowa w imię prawa do szczerości.