Warto czy nie warto?

Rok temu zacząłem właśnie tak mój pierwszy artykuł, na blogu "warto czy nie warto". Poprawiłem się i po uwadze komentatora tym razem właściwie napisałem owo słowo, które dotyczy okresu rozliczeń - inwentaryzacja. Dziś, z perspektywy roku, rzeczywiście warto obejrzeć się za siebie. Myślę, że przez ten blog Szanowni Czytelnicy mogli choć trochę poznać kim jestem i jaki mam sposób patrzenia na świat.

Zaskoczenie

Bardzo byłem zaskoczony reakcją na artykuł pt. "To co gąsienica nazywa śmiercią, motyl nazywa życiem". Artykuł ten napisałem na Wielkanoc. Wydawał mi się bardzo aktualny do czasu, o którym pisałem. Ale rzeczywiście aktualności nabrał kilka miesięcy później, kiedy doszło tragicznego wydarzenia, w którym zginęło dziecko. Wtedy był czytany. Podobnie było z artykułem "Czas obywatelskiej wrażliwości". Pisałem go po emailu od Pani Basi, która widziała na mojej stronie internetowej informacje o grobie zamordowanego w 1812, napoleońskiego żołnierza. Traf chciał, że artykuł ten zbiegł się w czasie z pogrzebem żołnierza, który zginął w Afganistanie.

Pozytywne zakoczenie

Z tego artykułu wyszedł nawet konkret, bo z panią Basią i jej rodziną się zaprzyjaźniłem. A razem z mieszkańcami pobliskiej Ochodzy, księdzem proboszczem i wspomnianą wyżej panią, zorganizowaliśmy uroczystość poświęcenia krzyża na tej mogiłce. Ku naszemu ogromnemu zaskoczeniu, bo do samego końca nie mogliśmy w to uwierzyć, na nasze zaproszenie odpowiedział Konsul Honorowy Republiki Francji, który swoją obecnością i przemówieniem niesamowicie podniósł rangę tego lokalnego, ale jakże doniosłego wydarzenia. Może w tym roku, kiedy wypada dwusetna rocznica śmierci, będzie także podobna, rocznicowa uroczystość.

Zaskoczony inaczej

Była i krytyka. Jeden komentator mocno skrytykował artykuł " Norwegia raj utracony". Pisałem go, będąc ogromnie wstrząśnięty zamachem dokonanym w Oslo przez Brevika. Miałem w nim pretensje do norweskiego państwa dobrobytu, bo z danych, jakie usłyszałem, wynikało, że przeszło 20 % populacji w Norwegii leczy się psychiatrycznie. Pomyślałem sobie: co z tym dobrobytem? Z tym między innymi nie zgodził się Czytelnik/Czytelniczka. Dziś wiemy, że Brevik okazał się chorą osobą. Dla mnie przerażający okazał się brak jakiejkolwiek relacji zamachowca z ojcem.

Od czasu do czasu

Co jakiś czas powracała sprawa  "pierwszej stolicy". Po tym wszystkim, co się mówiło i pisało ów termin chyba się zdewaluował i słuszne jest coraz częstsze używanie wyrażenia "królewskie miasto". Bo pierwszych stolic mamy na "Szlaku Piastowskim" chyba już trzy albo cztery (Gniezno, Poznań, Giecz, Kruszwica), ale miasto koronacji królów i stolicę prymasów jedną. Nie mniej nie mogłem obok artykułów, które podważają wyjątkowość Gniezna przejść obojętnie. Na takie prowokacje nie można nie reagować, a na blogu jest taka możliwość. Tyle w skrócie.

Warto się spotykać

Życie jest bardzo bogate w wydarzenia, te zwykłe i te niezwykłe. Z pewnością i  w tym roku nie zabraknie spraw, o których warto pisać. Jednak nie tylko o samo pisanie chodzi, a przede wszystkim o spotkanie.